Leergulzig

Hoop cultiveren, vernedering vermijden, angst overwinnen, vertrouwen scheppen en optimisme uitstralen. Over wat me beroert en wat me ontroert.


1 reactie

Jouw dood smaakt camparirood

Het smaakt bitterzuur. Het krieken van die dag. Boone, Lindemans,… geen Mort Subite.

Stijlvolle levendige robijnrode Los Vascossmaken savoureren wrang.

Geen kabouterbier dat nog achter de schermen Houffalize kan doen vergeten.

Het tere gulden dauwige van delicate vlierbloesem, het jaar voordien door jou geplukt, berustend in harmonieuze champagne. Ijl gedronken in een glazen roomer, weifelend aan je lippen gezet. Fragiel was je leven geworden.

Je keek weg. Je ogen beschonken van ziltige tranen.

Bitterzoet die laatste schildluisrode afdronk. Straks zou je in de eeuwige roes verzinken.

Jouw dood smaakt camparirood.

Advertenties


1 reactie

Eddy’s lijstje

Het K-woord! Kanker – het grote sluipende koekiemonster van deze tijd… Wanneer alle operaties, chemokuren, bestralingen, medicatie, niet meer blijken te helpen… is er maar één weg meer, deze waarbij hoop wanhoop wordt.

Een vriend nabij zijn, die uiteindelijk ‘wil slapen – voorgoed’, door palliatieve sedatie… het blijft nazinderen.

Hoogtepunten van vreugde en dieptepunten van verdriet moet je delen met familie en beste vrienden… met woorden, met beelden, met muziek….

Ik koos ervoor om van mijn vriend en collega Eddy met deze woorden afscheid te nemen.

 

“Als zoute tranen niet meer gehuild kunnen worden

Als zoete woorden niet meer gesproken kunnen worden

Als oogleden bezwaard beletten wat intense ogen blikken

Als jouw frêle gele handen enkel nog gebarend communiceren

Als broze leden krachtloos worden in een liggend bed

Dan weet ik dat de vaargeul is bereikt

Waar alleen nog naasten en intimi je begeleiden

Ik sta aan de reling en wuif je uit, uitgestrekt met korte zwaaibewegingen

‘dag Eddy, dag dierbare vriend’

Grijze wolken pakken zich samen

En versmelten met het donker zilverend water

Aan de eindeloze einder

Laat God eindig in oneindig overgaan

Dit is jouw bestemming, veraf en toch beangstigend dichtbij

Maar ik berust, want hierboven is de hemel hemelsblauw

 

Extern bezoek is nu niet meer aan de orde.

Eddy’s lijstje is vervuld….

Met tranen afgewerkt…

Niet tijd maar tederheid heelt alle wonden.”

 

Ingrid Molein