Leergulzig

Hoop cultiveren, vernedering vermijden, angst overwinnen, vertrouwen scheppen en optimisme uitstralen. Over wat me beroert en wat me ontroert.

De morgen-maandag-vrouwe

5 reacties

Een telefoontje en een mail met de ultieme en uitdrukkelijke vraag om een greep uit het professionele leven van een ere-collega te schetsen. Want die collega gaat op pensioen, net als zovele andere collega’s. Wat een opmerkelijk jaar wordt dit toch: Marleen, Annick, Mieke, Fredy, Erna, Jaak, George, Gemma, Josée, Lieve, Hilde, Greta… en Magda,  mensen die allemaal afscheid nemen van hun loopbaan in het onderwijs… .

Maar deze dame is speciaal, het is een diva in vele opzichten. We hebben een bewogen leven gedeeld op een school met een bewogen bestuurlijk verleden. Zij kan als ‘Madame Culinaire Ambiance’ door het leven gaan. Ze heeft voor onzer beider ex-school en voor haar huidige school talrijke selecties ‘Smakelijkste klas‘ beleefd. Meermaals waren haar leerlingen laureaat. Af en toe sleepten ze de eerste prijs in de wacht, toen voor de school 100.000 Bef, nu € 2.500, en natura-prijzen voor de leerlingen. Tijden van weelde. Voor onze school in 1993 en in 1994 in de categorie voorgerechten. Etienne Cocquyt, voormalig culinair journalist en hoofdredacteur van het maandelijks gastronomisch tijdschrift Culinair Ambiance, sedert 1988 bezieler van dit jaarlijks event in het Casino van Middelkerke, repliceerde ‘Zijt gij daar weer… ‘. De hotelscholen mopperden en vonden het na 10 jaren welletjes geweest. Verliezen tegen de zogenaamde huishoudscholen met hun Sociale en technische wetenschappen ervoeren ze als een smet op hun blazoen. We werden het jaar nadien van deelname uitgesloten. Maar deze leerkracht werd noodgedwongen door de omstandigheden van een sterk dalend leerlingenaantal naar een hotelschool gereaffecteerd. En daar was ze terug. Ze hadden buiten de waard gerekend. Voor haar nieuwe school haalde ze opnieuw de selectierondes, werd ze opnieuw laureaat en finaliste, het is te zeggen ‘haar leerlingen’. Maar zij wist haar leerlingen zo te motiveren, zo te inspireren, zo op een niveau te brengen dat ze zichzelf wisten te overstijgen en dat ze zichzelf overtroffen… en dat met BSO-leerlingen. Ze liet ze geloven in zichzelf, de stress van het moment relativeren en lap, klop erop, weeral prijs… . Ik zie het haar weinig collega’s nadoen. Dit was haar sterkte: leerlingen op een hoger level brengen dan ze zichzelf waard achtten. Doen als de beste manier van denken. Geen administratieve bla-bla-bla maar effectieve boem-boem-boem. Ik leen even deze plastische uitdrukking die Mieke Vogels is blijven achtervolgen. Leerlingen waarderen en in zichzelf laten geloven, wars van alle opvoedingsomstandigheden. Dat kon ze als geen ander. Dat is toch waar het in onderwijs om te doen is, talenten – hoe beperkt ook – laten schitteren onder deskundige leiding van een gedreven leerkracht. Doen wat deze leerlingen bezingen https://www.youtube.com/watch?v=N5qbdyq-Rqs#t=207

Als ze nog maar over voeding spreekt, als ze een recept beschrijft, komt het water je al in de mond. Ze heeft die uitzonderlijke gastvrije gave. Maar ook het leven heeft haar niet gespaard. Van haar grootste schat Delphine heeft ze bruusk moeten afscheid nemen. Het heeft haar en haar echtgenoot zeer zwaar getekend. Maar ze is bovenal diva gebleven, in hart en ziel.

Ik neem een A4-map ter hand met al mijn tekstuele afscheidsnemingen van zovele collega’s op die opmerkelijke school. Het is een dikke classeur. Terwijl ik er in blader en er in lees beleef ik mijn eigen 30 jaar onderwijscarrière. Pareltjes van afscheidsredevoeringen, van speeches, van loopbaan-samenvattingen, van ontgoochelingen en van successen. Want dieptepunten maar vooral hoogtepunten in een mensenleven moeten we vieren en eren. Zonder applaus van het toneel verdwijnen blijft pijnlijk nazinderen.

Ooit, rond 1993, was er  o.l.v. Mark Uytterhoeven een programma op de VRT die Morgen Maandag heette. Als rode draad doorheen al die verhalen van ere-collega’s die ik nu doorblader,  lijkt het wel of ik de morgen-maandag-vrouwe ben geweest en nog ben. Die professionele afscheidsnemer gespeeld door Lucas Van den Eynde, voor de ietwat oudere lezer onder ons. Maar dan in mijn eigen stijl, in mijn eigen verteltrant, in mijn eigen creatieve aanpak. Ik heb er zeer opmerkelijke tussen zitten zoals deze in Giverny, met een VIP-bus. Maar ook in Gent en in Rupelmonde/Temse heb ik ere-collega’s de meest verrassende dag van hun onderwijsleven laten beleven. Ze werden met de nodige egards opgenomen in onze eigen ‘Orde van het gouden aardappelmesje’.

Afscheid nemen, het is meer dan een rode draad in mijn leven. Dit schooljaar zelfs beklijvender dan ooit. Naast pensioenvieringen heeft een palliatief afscheid van mijn naaste collega mij heel diep geraakt. En toch alweer, net als die voorbije 30-jaren ben ik er in geslaagd zijn leven te eren en te huldigen: zie blog 1 en 2 ‘ Als een mens sterft…’. Op een eigentijdse wijze, met digitale hulpmiddelen, met klank- en beeldtechnologie.

Ook voor onze afscheidnemende poetsvrouw op het DPB had ik onlangs een inspiratiemoment op de lyrics van ‘Je veux de l’amour’ van Raymond Van Groenewoud. In mijn vorige blog over bedanken haalde ik het nog aan: geef mensen een pluim en ze krijgen vleugels. Op het einde van een loopbaan is dit essentieel voor een gerust gemoed als senior: iedereen verlegt immers zijn/haar steen(tje) in de rivier van het leven. Niets is mooier dan dat dit opgemerkt voorbij is gegaan. De deur met fierheid dichttrekken. Het is voor de werkgever een zeer belangrijke P.R.-actie want de mondelinge reclame van tevreden ex-werknemers, het is van onderschatte waarde.

Het professionele leven reduceren in een notendop. Een collega vooral treffend eren op een A4-tje. Dat leest  als fictie in een non-fictie-context. Want de waarheid van gisteren is de onzekerheid van vandaag en de illusie van morgen.

Voor alle meesterlycke onderwijsmensen, deze heerlijke krokanterie…

smakelijkste klas 1993

Winnend voorgerecht Smakelijkste klas 1994

Auteur: Ingrid Molein

pedagogisch adviseur

5 thoughts on “De morgen-maandag-vrouwe

  1. Heel mooi gezegd Ingrid. Magda is dat dubbel en dik waard! Altijd een lieve en gevoelige collega geweest. Ik mis haar nog steeds en hoop dat we elkaar in de toekomst toch nog eens kunnen zien!

  2. Dag Ingrid,

    Wie Magda gekend heeft weet dat deze rede passend en niets overdreven is !
    Typisch jouw stijl . Een stijl uit ‘onze’ tijd, met veel aandacht, zorg , toewijding en inzet.
    Puike prestatie !

    Marleen Moens

  3. Ik ben zo blij met jouw blog, nu kan ik genieten van jouw literaire hersenspinsels en blijf ik op de hoogte van “nieuwtjes”. Nu weet ik dat Magda haar schoolloopbaan is afgesloten. Ja, Magda, de keukenprinses, ik heb het genoegen gehad om ook 1 van haar collega’s te zijn op haar en jouw vorige school (ik noemde dit sinds enkele jaren mijn werkplek en niet meer mijn school). Jij verwoordt dit nog heel summier en voorzichtig als “een bewogen leven op een school met een bewogen bestuurlijk verleden”. Maar verdere aandacht ga ik die werkplek nu niet meer schenken.
    Magda verdient het om in de bloemetjes gezet te worden. Zij was een artieste en een lieve collega en ik vond het jammer dat ze moest gaan maar ik ben er zeker van dat haar huidige school heel blij geweest is met haar komst. Haar leerlingen en veel collega’s zullen haar vast en zeker missen.
    Ji hebt, dat denk ik toch, haar “afscheidsspeech” helpen schrijven? Awel, ik ben blij voor haar want dan weet ik dat het goed was!!! Want zoals jij de dingen kunt naar voor brengen zijn er niet veel. En ik weet dat de woorden uit jouw hart komen. En je hebt overschot van gelijk als je zegt dat een tevreden ex-werknemer de beste PR is.
    Nu weet ik niet goed of jouw A4-map (die ik ken) met “tekstuele afscheidsnemingen” nog verder moet groeien want ik weet dat er veel tijd kruipt in het schrijven van zo’n tekst. Maar ik wens in elk geval nog veel mensen het geluk om door jou in de bloemetjes gezet te worden.
    Dag, morgen-maandag-vrouwe

    Rita Demoor

  4. Weeral heel treffend verwoord Ingrid. En het recept ziet er schitterend uit…maar is momenteel nog boven mijn niveau.
    Ik probeer te werken aan mijn culinaire competenties …pensioentijd hé….

    Marleen

  5. Mooi, Ingrid. Het recept probeer ik alvast uit!

Altijd fijn uw reactie te mogen lezen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s